De bibliotheek: inspiratie opdoen, studeren, bijblijven, informatie zoeken, begrijpen wat er om je heen gebeurt.
De bibliotheek is de plek, Jan te Bokkel schrijft er over!
Hoe gaat het met u? "Een gemiddelde volwassene spendeert ... bijna een uur per dag aan het volgen van nieuws." En hoe zit dat bij u in deze tijden? Kunt u een balans vinden om met de stroom aan nieuwsberichten om te blijven gaan? Uw eigen nieuwsgierigheid en de vele kanalen waarop informatie ons kan bereiken zorgen misschien voor veel meer aandacht voor nieuwsontwikkelingen dan anders. Voelt u zich nog steeds wel bij de gang van zaken? Wilt u nadenken over uw verhouding tot al het nieuws dat tot u komt? Mag ik u dan onderstaand boek aanraden? U kunt in dit geval vooralsnog volstaan met het lezen/luisteren van het voorwoord, oftewel Dit was het nieuws niet.
Hij definieert: Nieuws bestaat uit sensationele, uitzonderlijke, negatieve, recente gebeurtenissen. Die vijf elementen van nieuws kunnen ons afleiden van waar het echt over gaat, ze staan begrip soms in de weg. Maar lees dan ook dit artikel van dezelfde auteur: Wat ik geleerd heb van de kritieken op mijn nieuwsfilosofie. Wilt u toch nog veel meer weten over de huidige crisis? Kijk dan eens naar Corona in context: een gids die je helpt de pandemie te begrijpen (ook van de Correspondent). En gaat u liever wat anders doen? Even afkicken van de stroom aan berichten die langskomen? Dan is dit misschien wat voor u.
In de online Bibliotheek vind je ruim 28.000 e-books voor kinderen en
volwassenen van de online Bibliotheek, die je digitaal kunt lezen. Je moet hiervoor wel ingeschreven staan als lid. Maar als je dat nog niet bent, kun je dat direct regelen door lid te worden.
Luisterbieb
Probeer eens een luisterboek:
download de LuisterBieb-app met ruim 3.700 luisterboeken voor alle leeftijden
(ook peuters en kleuters). We hebben tijdelijk een extra reeks mooie
luisterboeken aan de app toegevoegd. Voor iedereen, dus ook als je geen lid
bent van de Bibliotheek. Met een luisterboek zijn de kinderen heerlijk geboeid
en toch los van hun schermpjes. Nog meer leuke tips voor kinderen staan opwww.jeugdbibliotheek.nl: inspiratie
voor leuke boeken en allerlei informatie voor spreekbeurten en werkstukken.
Voor kinderen die lezen lastig vinden, bijvoorbeeld bij dyslexie en beginnende
lezers, is er karaokelezen (luisteren met ondertitels) via www.yoleo.nl. Daar vind je ook Junior Einstein,
waarmee je schoolvakken kunt oefenen. Hiervoor is een bibliotheekpas vereist, maar uitproberen kan sowieso.
In Delpher vindt u miljoenen gedigitaliseerde teksten uit Nederlandse kranten, boeken en tijdschriften die u allemaal woord voor woord kunt doorzoeken. De teksten komen uit de collecties van diverse wetenschappelijke instellingen, bibliotheken en erfgoedinstellingen. Ze worden hier onder één knop aangeboden om het vinden van informatie voor u gemakkelijk te maken.
Digitale Bibliotheek voor Nederlandse letteren (DNBL)
De Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (DBNL) is een digitale collectie van teksten die behoren tot de Nederlandse letterkunde, taalkunde en cultuurgeschiedenis van de vroegste tijd tot heden. De collectie representeert het hele Nederlandse taalgebied. Er zijn ook veel kinderboeken te vinden.
"Dit raakt ons allemaal. Daarom deze boodschap: Nederlanders, let een beetje op elkaar." Dit zei Bruno Bruins (minister medische zorg) gisteren op de persconferentie.
Maar hoe doen we dat dan? Activiteiten zijn stilgelegd, we kunnen elkaar nauwelijks meer ontmoeten en het advies is om minstens anderhalve meter afstand te houden.
Bellen en mogelijkheden benutten van digitale communicatie kan natuurlijk nog wel. Zullen we die mogelijkheden opzoeken en meer in gaan zetten? En als er hulp bij nodig is, naar slimme manieren zoeken om die te bieden?
Hulp nodig bij digitale problemen
SeniorWeb biedt dit in vele vormen: Computerhulp bij SeniorWeb. De hulp aan huis gaat op dit moment niet lukken (ivm het nieuwe Corona-virus), maar er zijn nog veel andere vormen wel mogelijk. En ja, dat is alleen voor leden van SeniorWeb. Maar mocht u dat nog niet zijn: u kunt direct lid worden of mij benaderen voor een cadeaubon voor een jaar gratis lidmaatschap (om het eens uit te proberen).
Meer en/of andere hulp nodig
Er zijn bij mij al leuke digitale initiatieven voorbij gekomen om helpende handen toe te steken, zoals een facebookgroep. Een buurtapp kan ook een handige manier zijn.
Ik citeer uit een artikel van de Consumentenbond: Buurtapps veroveren Nederland Nextdoor is niet de enige internetdienst die inzet op buurtinitiatieven. Zo is er ook een Nederlandse versie van Nextdoor genaamd Buurtapp, kennen we op Facebook buurtpagina's en via WhatsApp de groepschats met wijkgenoten. Die laatste vorm is ook erg in opkomst en is vooral bedoeld om verdachte situaties te melden, zoals mogelijke inbrekers. Je kunt het zien als de digitale versie van buurtpreventie.
Als er op dat gebied wat nieuws voorbij komt: blijf goed nadenken over wat u wilt en wat u nodig hebt. Als u gewend was om de telefoon te gebruiken, dan kan dat zeker blijven gebeuren. Een bezoek is misschien lastiger of niet gewenst, maar de vaste telefoon en/of uw mobiele telefoon kunt u optimaal blijven inzetten.
Als u de komende dagen/weken tijd hebt om wat nieuws uit te proberen dan is dat misschien niet zo'n slecht idee. Maar bedenk van te voren dat als het niet helemaal naar wens zou mogen lopen en u met vragen of uitdagingen blijft zitten: waar kunt u dan op terugvallen? In dat laatste geval: bellen is een goede optie!
Het Rode Kruis helpt in noodsituaties, ook in de huidige situatie in ons land. U kunt daar hier meer over lezen.
Deze organisatie biedt ook de mogelijkheid om u aan te melden voor Ready2Help, zodat u anderen in uw buurt bij kunt staan als dat nodig is. Mogelijk voor iedereen een geruststellend idee?
(Bij het schrijven van dit artikel was de site van het Rode Kruis diverse keren traag en soms onbereikbaar. Vast omdat zoveel mensen informatie zoeken - of hun hulp willen aanbieden.)
Informatie zoeken
Zo nu en dan vestigen we er in bijeenkomsten de aandacht op: betrouwbare medische informatie is te vinden op thuisarts.nl. Natuurlijk staat daar goede informatie op over het coronavirus.
Uitgebreide informatie en hoe te handelen vindt u op deze pagina van de rijksoverheid.
En dit filmpje geeft kort en duidelijk uitleg over "de allesbepalende lijn in de coronacrisis (flatten the curve)"
Tot slot nog de oproep om goed op te blijven letten. Hopelijk bent u al alert bij verdachte emails en weet u dan hoe te handelen (niet openen, maar weggooien). In deze tijd passen criminelen hun gedrag ook aan: Kijk uit voor corona-phishing.
Met veel plezier kijk ik terug op een jaar waarin ik veel geleerd heb. Het meest bijzondere was misschien wel de ervaringen met de studiekringen.
"Er is niets zo succesvol voor het leren door volwassenen dan een studiekring", aldus Maurice de Greef in een presentatie voor het platform. Dat heb ik van dichtbij mogen zien en meegemaakt. Als een studiekring goed draait hoef je als begeleider nauwelijks iets te doen - maar misschien is dat voor veel mensen wel het moeilijkste wat er is: vooral niets doen, het laten gebeuren, op je handen zitten, niet meer interveniëren dan nodig is. Vanuit de bibliotheek faciliteren betekent in ons geval natuurlijk wel dat je voor zaken als de ruimte en de koffie een vast aanspreekpunt bent en dat dit goed en duidelijk geregeld moet zijn.
Het is en blijft leuk om te zien hoe de mensen in een groep samenwerken, zich verantwoordelijk voelen voor prettige bijeenkomsten en elkaar daarin meenemen. Oog voor elkaar en aandacht voor de onderwerpen die gepresenteerd werden. En er zaten juweeltjes bij qua verdieping en uitwerking. Ik heb lang niet alles van dichtbij meegemaakt, maar Dyslexie, Darmflora, Faillissementsrecht en het Gehandicaptenplatform waren enkele presentaties die nog vers in mijn geheugen liggen. Menig professional zou wat van deze bijeenkomsten kunnen leren. Een groot voordeel is natuurlijk dat ieder Studiekringlid zijn mede-kringleden kent en dat helpt enorm om het gehoor aan te spreken. Maar het is en blijft een prestatie om het dan toch maar te doen.
De regie die de groep voert is van wezenlijk belang. Ik heb dat het afgelopen jaar op zoveel momenten gevoeld en geproefd en veel meegenomen van de manieren waarop iedereen hier een bijdrage aan leverde.
Wat ik ook geleerd heb is dat de digitale kloof in deze maatschappij wezenlijker, lastiger en veelkoppiger is dan ik vermoedde.
Stel dat iemand tegen u zegt: "Hier hebt u een stukje grond. Volgend voorjaar en zomer eet u uw eigen groente!"
Als u van tuinieren houdt, lijkt dat geen probleem. Maar in veel andere gevallen gaat dat vast mis. U hebt natuurlijk van alles nodig, zoals gereedschap, zaden en informatie wanneer wat moet gebeuren. Onkruid wieden (en daarbij niet de goede plantjes omschoffelen) en letten op ziektes en weten wat je kunt doen om ze te voorkomen.
Als je weet wat je te wachten staat en de wens/interesse is er om er iets van te maken, komt het vast goed. En eet je komend voorjaar al sla van eigen bodem - en heb je daar ook nog veel plezier van.
Is dit de beste video om te raadplegen voor het aanleggen van een eigen moestuin?
De manier waarop wij mensen de digitale snelweg opsturen, is vergelijkbaar met de manier waarop in bovenstaand voorbeeld mensen richting moestuin gepusht worden.
"Op internet kun je alles vinden. Regel het maar. Doe het. Belt u niet, komt u vooral ook niet langs, maar vul even een formulier in. Het staat op onze site, het is zo gemakkelijk."
Het lastige van deze bewering is dat hij technisch gezien misschien wel waar is. Maar dat wil nog niet zeggen dat iedereen er zo mee uit de voeten kan.
De manieren waarop mensen daarmee worstelen. Ze moeten iets digitaals, maar hebben er niets mee of zelfs aversie tegen. Maar als ze het niet zelf doen, dan raken ze regie over hun leven kwijt. De verhalen die je telkens hoort en uniek zijn, maar altijd ook die universele component hebben: het gevoel de weg een beetje kwijt te zijn in een digitaler wordende wereld. Maar daar soms wel, maar vaak ook niet aan toe willen geven. De hulpvraag komt soms openlijk, vaak bedekt en in een aantal gevallen niet. Maar een goed beschouwer heeft al aan minder dan een half woord genoeg.
Het begint met luisteren, het verhaal moet verteld èn gehoord worden. Vertrouwen moet gewonnen worden. Voordat je over mogelijke hulp en oplossingen kunt beginnen. En wat voor de een past als een ouwe jas, is voor de ander niet geschikt. Logisch dat je op 'leren op maat' en individuele begeleiding uitkomt.
Maar de ervaringen met de studiekringen leren me ook dat het voor velen goed werkt om iets samen te doen - en dat je daar ook meer en andere dingen van leert dan in een individueel begeleidingstraject. Dus toch graag in groepen. En daarbij niet teveel van bovenaf regisseren, maar aansluiten bij wat er leeft. Maar dat is niet hetzelfde als vrijheid, blijheid.
Dat vraagt bijzondere kwaliteiten van docent-begeleiders. Meer en diverser dan één persoon kan bieden. Samenwerken om groepen te begeleiden op digitaal gebied, de deelnemers goed in de gaten houden of ze goed aan hun trekken komen en of het groepsproces voldoende resultaatgericht en plezierig is. Dat vergt inzet van iedere betrokken en gebruik maken van de beste leermethodes (online leren, blended learning), voor iedere cursist op maat gepresenteerd.
Zo kun je elkaar helpen en stimuleren, als professional en vrijwilliger. Daar ga ik me in 2018 ook weer volledig voor inzetten en ik hoop dat het lukt om nog betere resultaten te bereiken in het wegnemen van computerangst, onzekerheid en weerstand.
Dat wens ik ons toe voor het nieuwe jaar!
Deze week zat ik op een bankje in het zonnetje met twee collega's te lunchen. Er ging een mevrouw naar de bibliotheek, maar ze kwam ook snel weer buiten. Ze sprak ons aan of we van de bibliotheek waren en of we haar konden helpen. Inderdaad, we waren alle drie gelieerd aan de bibliotheek, maar pas vanaf 13.00 uur is de bibliotheek bemenst door collega's om vragen te beantwoorden en klanten te woord te staan. Daarbij is het devies dat klanten zelfstandig hun weg vinden.
Ik ben met haar meegelopen. Ze vertelde dat ze foto's van de lokale fietsdriedaagse wilde bekijken. Haar vriend had daar aan meegedaan. Het evenement was in beeld gebracht door een fotograaf en die had een serie foto's gemaakt, die via internet beschikbaar werden gesteld.
Ik roep: "U kunt zo aan de gang op een van de computers van de bibliotheek!"
O, het blijkt dat niet alle computers opgestart klaar staan. Daarom maar even op een prettige plek een pc opgestart om met haar mee te kijken.
Intussen heb ik even gelegenheid om te bedenken waar ik de bedoelde foto's kan vinden, want daar heeft ze geen idee van. Dat blijkt ook niet zo heel ingewikkeld, we hebben al snel de juiste site te pakken.
Inmiddels heb ik ook laten vallen dat een cursus Klik & Tik wel iets voor haar is. Ze kijkt me open, maar ook met een blik van onbegrip aan: "ik kan niet zo goed leren, het ging niet zo goed op school...".
Ik geef niet op en vertel haar dat er nieuwe mogelijkheden en andere leervormen beschikbaar zijn en ik mag haar een flyer meegeven.
Maar nu het bedoelde foto-album bekijken. Ze kan niet met de muis overweg - ik geef mijn pogingen om op dat gebied iets over te brengen snel op. Ik besluit vervolgens direct om geen tijd te besteden om haar iets uit te leggen over hoe ze printer zou kunnen gebruiken.
En ze wilde nou juist zo graag de foto's van haar vriend uitgeprint meenemen. Ik heb het hele album met haar doorgescrold en twee foto's gevonden, die uitgeprint en het gesprek afgebroken. Zij vond het wel heel prettig om geholpen te worden en van haar hoefde er nog geen eind aan het contact te komen, maar ik had een afspraak staan.
Twee uur later kwam ze nogmaals langs, want er moesten nog meer foto's zijn van de bewuste persoon. Ze vroeg naar mij en zeker ook omdat ik van de geschetste voorgeschiedenis op de hoogte was, heb ik nog een keer de handschoen opgenomen en met haar het hele album doorgescrold en zowaar nog een foto gevonden.
We zitten als maatschappij en ook als bibliotheekorganisatie in een ontwikkeling waarin doelmatigheid en resultaatgerichtheid een belangrijke rol speelt. Ook ik maak daar onderdeel van uit en met die pet op is het niet logisch dat ik deze mevrouw te woord sta en daar (veel) tijd in investeer.
In tegenstelling tot deze constatering wil ik deze mevrouw graag meenemen in bijvoorbeeld een Klik & Tik-cursus. Maar dan zal ik haar vertrouwen moeten zien te winnen. Ik moet eerst haar hart zien te raken, dan pas kunnen we zinvol aan het werk en resultaten bereiken.
Mensen lopen vooral stuk op de financieel-economische wetmatigheden die onze westerse beschaving kenmerken. Vervolgens gaan we vanuit beheersbaarheidsoogpunt de problematiek in vakjes stoppen en daar bijbehorende plannen van aanpak bij bedenken. Maar mensen willen niet in vakjes zitten, ze willen geen etiket opgeplakt krijgen, ze willen niet op een probleemgebied geïnventariseerd worden en met een deeloplossing naar huis gestuurd.
Daar kan ik nog veel meer over zeggen en aan toevoegen, maar ik laat nu even bij deze ene link - omdat we met de genoemde film aan de slag willen:
Als we in staat zijn om echt te luisteren, echt contact te leggen en niet vanuit etiketten (bijvoorbeeld laaggeletterd of digibeet) te redeneren, kunnen we verbindingen leggen met en tussen mensen. En dan zullen we zeker resultaten boeken.
Ondertussen ben ik voortdurend aan het schakelen om de verbinding te leggen met mensen die geholpen willen worden of dat mogelijk nog niet willen, maar waarbij wel zelfstandigheid/weerbaarheid vergroot zou kunnen worden als ze dat wel zouden willen. En daarbij hoop ik dat ik de verbinding met de organisatorische financieel-economische rendementsdenken niet (geheel) uit het oog verlies.
Een envelop in de brievenbus. Deze is niet persoonlijk gericht, maar bevat wel een Uitnodiging. Gevolgd door: Hoe gaat het met u? Hoe ervaart u uw kwaliteit van leven in uw gemeente?
Hé, leuk, wat goed! Er is belangstelling voor de vraag hoe het met mij gaat, met meer diepgang dan de vraag die in het dagelijks verkeer wel eens gesteld wordt: "Hoe gaat het met je?", maar waarbij het uit de setting (en anders uit de ontwikkeling van het vervolggesprek) wel duidelijk blijkt dat het niet de bedoeling is echt wezenlijk stil te staan bij deze vraag en de mogelijke consequenties daarvan.
De envelop bevat een flyer zonder toelichting.
Het ziet er allemaal goed verzorgd uit. Ook de flyer begint belangstellend met de vraag: Hoe gaat het met u?
Wat zal ik daar van zeggen? De flyer prikkelt mijn gedachtestroom en omdat er allerlei associaties bij me naar boven komen blijf ik verder te lezen. Het lijkt me best aantrekkelijk om wat orde te scheppen in de verschillende gedachtes die bij me opkomen. Een vragenlijst invullen en daarmee je eigen uitkomsten voorgeschoteld te krijgen, dat is toch leuk en zinvol. Baat het niet, dan schaadt het niet en wie weet, krijg ik daardoor wat andere invalshoeken en nieuwe inzichten mee die me helpen om mijn persoonlijke leven verder vorm te geven. En als klap op de vuurpijl: Je kan ook nog € 50 verdienen! (Let op de actievoorwaarden).
Ik begrijp ook snel dat het om de "zorg" voor mensen gaat en dat de uitkomsten van de ingevulde onderzoeken anoniem onder de aandacht van je eigen gemeente worden gebracht. Maar dan gaan mijn gedachten direct ook uit naar al die mensen die zo'n enquête niet zelf in willen en/of kunnen invullen. Ik ken nog wel een paar mensen die ik zou kunnen benaderen. Ik zou hen kunnen vragen of ik de enquête met en voor hen zal invullen. Het lijkt me van enorm belang dat juist die mensen meegenomen worden in dit onderzoek en dat hun ervaringen en belangen meewegen in de totale uitkomst.
Me dan eerst maar eens zelf aanmelden. En voor mezelf een vragenlijst invullen. Dan weet ik wat er aan vragen langskomt. Daarbij hoop ik dat mijn gedachte niet al te zeer gevoed zal worden, dat veel online-onderzoeken misschien wel veel data opleveren, maar nog geen inzicht en begrip.
Een huisgenoot wijst me er op. Is dit wel voor jou? Nee. Mijnkwaliteitvanleven.nl is voor:
Met andere woorden:ik pas niet in de doelgroep. Ik heb niet een etiket vooraf. Ik ben niet iemand met een helder vooraf bepaald probleem. Mijn open blik naar deze enquête slaat om. Ik ga niet meedoen. De vraag of ik nog iemand anders ga benaderen raakt ook direct uit beeld. Natuurlijk ga ik dat niet doen.
In de aanloop-bijeenkomsten voor de studiekringen kwam voorbij dat mensen niet bevraagd willen worden op hun problemen, maar op het dagelijks leven dat ze kunnen leiden. Als je net als Machteld Huber van Positieve Gezondheid uitgaat, dan kom je verder. Haar definitie van gezondheid: 'Gezondheid is het vermogen van mensen om met de fysieke, emotionele en sociale uitdagingen van het leven om te gaan en zoveel mogelijk eigen regie te voeren'.
Maurice de Greef gaf vorige week in een enthousiaste presentatie voor het platform Studiekringen50plus duidelijk aan hoe fantastisch zo'n kring kan werken. Daar zoek je mensen vooral niet op problematiek bij elkaar. Maar als er een groep gevormd is, kan die zo geweldig werken en effectief zijn op allerlei gebied, voor alle deelnemers.
Dat zijn inzichten waar ik wat mee kan en wil. De focus op problemen levert uiteindelijk een doodlopende weg op, daar ben ik van overtuigd. Maar vanuit het zoeken en vinden van verbinding met mensen en vooral niet de regie overnemen, dat kan wel werken.
Nou ben ik zelf niet rechtstreeks geholpen via de enquête van Mijnkwaliteitvanleven.nl. Vind ik dat erg? Nee hoor, ik denk dat er betere manieren zijn om interactie te bewerkstelligen en iets te bereiken. Het ging al heel erg goed met me (dank je!), maar met dit inzicht voel ik me nog beter!
Het is veel belangrijker dan ik vooraf gedacht had om in een groep te werken. Dat helpt namelijk enorm om het voor elkaar te krijgen dat er echt geoefend wordt. Een schriftelijke cursus/zelfstudie werkt alleen voor mensen met een duidelijk doel en een strakke zelfdiscipline. Maar heel veel mensen zijn al de weg kwijt in de digitalige wereld en verzanden al te gemakkelijk in allerlei bijzaken en dwaalsporen. En dan moet je vertrouwen hebben in diegene die zegt dat je weer naar dit hoofdpad terug moet (en daar hebben de meeste mensen echt wel heel veel ervaring mee: dat iemand die rol opeiste en dat dat uiteindelijk niets opleverde...)
Individuele hulp is mooi, maar kan in zijn algemeenheid gemakkelijk verzanden in een soort vraag- en antwoordspelletje, waar voortdurend nieuwe vragen en antwoorden achteraan komen en waar je uiteindelijk met elkaar geen resultaat boekt.
Het gezamenlijk beleven van ervaringen over iets dat werkt en leuk is (een kahoot-quiz of een padlet-discussie) kan enorm stimulerend en motiverend werken. De doelgroep geniet veel meer dan ik vooraf gedacht had van groepsprocessen. Dat betekent overigens niet dat je geen kwaliteit moet bieden in dat gezamenlijke proces, ze zijn over het algemeen net zo kritisch als iedereen in de samenleving over wat er gebeurt en als het niet bevalt, haken ze af. Dat geeft niet, maar het blijft zaak om nooit te vertrouwen op de automatische piloot en te denken dat het allemaal vanzelf wel loopt.
Ik heb genoten van het zoeken naar een gezamenlijke presentatie die voor iedereen te volgen was. Ik zie dat anderen dat ook leuk vinden, iets presenteren voor een groep dat relevant is. Ik heb geleerd dat ik het kleiner moet houden, nog dichter tegen de cursus aan (de discipline om te blijven oefenen op die manier blijven stimuleren) en tegelijkertijd iets eigens/persoonlijks er in leggen en brengen, wat dus buiten de gewone lesstof van Klik & Tik valt.
Daar zit echter meteen ook een bepaalde druk op. Intern is er het gevoel dat het wat dat betreft al gauw te veel en te verwarrend is en daarom zou je het juist niet moeten doen. Maar ik blijf me afvragen of je met die trend niet toch weer terechtkomt in het één-op-één begeleiden en je daarmee het groepsproces de nek omdraait.
De druk van buitenaf is ook enorm. De kaders waarmee bibliotheken deze cursussen omgeven zijn dermate dwingend dat het in feite alleen met vrijwilligers uitgevoerd mag worden. En er wordt gezegd dat dit essentiele cursussen zijn van de bibliotheek. Wie hier geen ongezonde spanning voelt, mag mij vertellen welke afslag ik gemist heb. Ik denk dat het essentieel en belangrijk is dat er vanuit bibliotheekorganisaties met aandacht en kwaliteit gekeken wordt naar de uitvoering en begeleiding van deze cursussen, meer dan nu over het algemeen het geval is.
Het rondje dat ik elke keer maak om de voortgang van iedereen te bespreken is belangrijker dan ik vooraf gedacht had. Het biedt de gelegenheid om individuele voortgang en uitdagingen in de groep aan de orde te stellen en er zo gezamenlijk wat van op te steken. Het biedt de gelegenheid om in de groep complimenten uit te delen en denkpatronen te doorbreken, zoals: de jeugd kan het allemaal vanzelf en ik moet dat ook - net zo snel! - kunnen, anders heb ik afgedaan. Positieve aandacht en het zoeken van een zekere ontspanning kan een beetje helpen om de ongelooflijke druk die mensen zichzelf opleggen, er een beetje af proberen te halen.
Wat is het ontzettend mooi om samen te werken met de Senioren Computerclub Dalfsen en heel veel enthousiaste en deskundige vrijwilligers, die tijdens de lessen veel tijd en energie stoppen in het persoonlijke coachen en begeleiden van een deelnemer. De verschillende kwaliteiten en achtergronden helpen om mensen op goede momenten een stapje vooruit te helpen, de draad op te pakken en te blijven oefenen.
De afstemming met Landstede Welzijn (en de opvolger daarvan) kan nog verder uitgewerkt worden.
Bij mijn bibliotheekcollega's is maar weinig begrip van wat er op dit gebied speelt in de samenleving en ook niet van de manier van werken die we in en rond de cursussen hanteren. Daarmee kan de bibliotheek als organisatie waar je terecht kunt met je vragen zich nog lang niet voldoende positioneren en profileren. En daardoor switch ik voortdurend qua rol tussen ambassadeur, organisator, uitvoerende en helpdesk in en rond deze cursussen.
